Sinds kerst heb ik een peinshoekje – op het randje van mijn terracotta bankje, vlak bij waar voorheen de kerstboom stond. Daarvóór stond er een lamp, maar omwille van de vrede in huis tussen de kerstboom en de schemerlamp heeft de lamp zich een verdieping hoger gewandeld en zich op de korenmaat geplaatst. De kerstboom had vrij spel, enkele weken, en daarna lag hij tegen de lantaarnpaal tegenover mijn huis, omdat de reinigingsdienst dat zo wilde.
Sindsdien heb ik een duisterend hoekje in de kamer, bij mijn terracotta bank. Het geluk wil dat daar ook juist de kachel staat, en zo werd een leesplekje een peinshoekje voor donkere, koude januaridagen.
’t Is wel lekker om daar grensverleggend te zitten mijmeren, bijvoorbeeld over feestdagen. Waarom doen we niet iets leuks in januari – behalve mijmeren? Omdat er niemand jarig is. Geen Martinus, geen Sinterklaas. Omdat er niemand geboren werd. Geen kerstkind. Geen paashaas die uit een ei kruipt. Omdat er niemand trouwt. Geen Pinksterbruid. Geen Meimaagd. Omdat er niemand vrij heeft, en op vakantie gaat. Koud. Geen geld. Geen tijd.
Daarom is mijn peinshoekje zo prettig. Je kunt net doen alsof het wél zo is. Tegen de kachel geleund droom ik dat ik op reis ga, met een januariman, en een januaribaby, op januarivakantie. En we eten januarieieren en we drinken januariwijn.
Straks worden de dagen weer langer, je merkt het nu al een beetje. Voor je het weet, is het in mijn duisterende hoekje weer volop licht, want het is mooi op het zuidwesten gelegen. Voor je het weet, zie ik weer hoe mijn kipjes rasechte eieren leggen. En moet ik een reis verzinnen. Met een man van vlees en bloed op stap.
Vaarwel, veilig mijmerbankje. Die januaribaby was er al. Hij heet Thomas, en wordt vandaag 26 jaar.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten