We kwamen Kaspar Hauser tegen in Antwerpen. Althans, zijn geest waarde rond op de tentoonstelling over animisme in het M HKA. Het animisme gelooft dat dieren en zelfs levenloze objecten bezield zijn. Het hebben van een ziel zou geen bijzonder voorrecht van de mens zijn. Die grenzen zijn niet altijd zo scherp te trekken. Volgens animisten is de taal geen bewijs van de ziel, maar juist een barrière die de mensen scheidt van de wereld. De tentoonstelling legt verbanden met de beeldende kunst en met de actuele discussie over de grenzen tussen mens en machine.
Toen Kaspar als weerloos wezen werd gevonden langs de kant van de weg, kon hij niet meer woorden uitbrengen dan ‘mijn vader was een ruiter’. Kaspar was keurig gekleed, maar maakte een verwilderde indruk. Schrijven kon hij niet, behalve zijn naam. Zijn mysterieuze verschijning veroorzaakte veel ophef. Vanuit heel Europa kwamen mensen naar Neurenberg om het wolvenkind te aanschouwen. Wetenschappers maakten hem tot onderwerp van uiteenlopende beschouwingen over het wezen van de mens. Er waren geruchten dat hij van koninklijke huize was, maar zijn afkomst is nooit opgehelderd. Hij stierf onder even raadselachtige omstandigheden als hij verscheen. Anselm von Feuerbach publiceerde in 1832 een verslag over Kaspar Hauser met als titel ‘Voorbeeld van een misdaad tegen de ziel van een mens’. Maar zoals gezegd: zijn geest waart nog steeds rond.
