Laat ik het maar bekennen: ik was verslaafd aan science fiction. Dat is de schuld van de Duitse TV. Die had ooit op maandagavond een serie met klassieke sf-films. Als ik hard genoeg zeurde, mocht ik opblijven om te kijken. We hebben het dan over de tijd dat ‘1984’ nog een verre toekomstroman was. De tijd van de Koude Oorlog. Diepe indruk maakte de film ‘On the beach’, naar het boek van Nevil Shute. Daarin gaat de bemanning van een duikboot op zoek naar de overlevenden van een nucleaire Wereldoorlog. Op een gegeven moment vangen ze verwarde morsesignalen op. Maar als ze aankomen in het verlaten stadje, blijkt dat de wind met het seinapparaat speelt. Dit desolate beeld is me altijd bijgebleven. Als ik nu de filmposter google zie ik Gregory Peck in innige omarming met Ava Gardner. Van die romantiek kan ik me niets herinneren. Dat kwam later pas.
Het schijnt dat Philip Glass zijn opera ‘Einstein on the beach’ vernoemde naar de film. Die opera ontdekte ik in de jaren 80. Het is een meesterwerk van ‘minimal music’, met eindeloze herhalingen en subtiele verschuivingen. Sommige mensen vinden het maar saai of steriel, maar ik kan er helemaal in opgaan. Vooral de koorstukken, waarin het ritme en de melodie letterlijk worden gezongen met getallen (1,2,3,4,..) en noten (do,re,mi, fa,...). Elementaire muziek voor een onttoverde wereld. Maar er is nog wel plaats voor romantiek. De bijna pathetisch uitgesproken slotwoorden van de vijf uur durende opera kunnen me tot tranen toe ontroeren.
“Again there was silence as the two lovers sat on a park bench, their bodies touching, holding hands in the moonlight. Once more she spoke. "How much do you love me, John?" she asked. He answered: "How much do I love you? Count the stars in the sky. Measure the waters of the oceans with a teaspoon. Number the grains of sand on the sea shore. Impossible, you say. Yes and it is just as impossible for me to say how much I love you.”
Tenslotte overwint altijd de liefde. Wat vonden jullie trouwens van ‘Avatar’?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten